New York Eyaleti'nin güneyindeki Susquehanna Nehri kıyısında “Atlıkarınca Harikalar Şehri“-Binghamton. Burada, altı enfes atlı karınca gezintileri şehir parklarını süslüyor, pırıl pırıl mücevherler gibi parlıyor.
Onlar sadece eğlence araçlari aynı zamanda George F. Johnson'ın toplumuna duyduğu derin sevginin de sembolüdür.
Amerika'da Büyük Buhran'ın yaşandığı zor yıllarda, bu atlı karınca gezintileri sayısız aileye umut ve neşe getirmiş, kesin inancını somutlaştırmıştır: mutlu bir yaşam güçlü ve yararlı vatandaşları şekillendirebilir ve bu mutluluk herkese ait olmalıdır.
Yoksulluk içinde doğan Johnson'ın çocukluğunda yaşadığı zorluklar, basit zevkleri derinden takdir etmesini sağladı. Büyük Buhran (1929-1939) Amerika'yı kasıp kavurdu; Endicott-Johnson fabrikalarındaki işçiler bacalardan tüten dumanlar arasında yorulmadan çalıştılar. Yine de, ekonomik çöküş maaşlarını yetersiz ve yaşamlarını herhangi bir yanlış adımda kopabilecek gergin bir ağ gibi kırılgan bıraktı. Birçok aile çocuklarının kahkahalarını bile bir lüks olarak görüyordu; gelecek kasvetli görünüyordu.
Ancak Johnson işçilerin umutsuzluğa kapılmasına izin vermedi. Ekonomik zorlukların neden olduğu yaraları iyileştirmek için yenilikçi ve cömert yardımlar kullanarak ünlü “Kare Anlaşma” sistemini uyguladı. Sağlık hizmetleri ve konut sağlamanın yanı sıra, işçilerin ağır işlerden sonra dinlenebilmeleri için topluluklar içinde kütüphaneler, tiyatrolar, yüzme havuzları, parklar ve golf sahaları inşa etti. Onun en sevilen mirası ise atlı karınca gezintileri-Onlar eğlenceden daha fazlasıydı; insan onuruna saygı duyan vaatleriydi.
Johnson, 1919’dan başlayarak Broome County'deki parklara kademeli olarak atlıkarıncalar bağışladı; 1934'e gelindiğinde altı tanesi Binghamton'ın topraklarında kök salmış ve ruhunun bir parçası haline gelmişti. Bunların arasında Endicott Park'taki George W. Johnson Atlıkarıncası da vardı. 1934 yılında tamamlanan atlıkarınca, Büyük Buhran'ın sonunun göründüğü bir dönemdi. Kıt kaynakların damgasını vurduğu bir dönemdi: fabrika bacalarından yoğun dumanlar tütüyordu; işçi evleri tabakhanelerin yakınında kümelenmişti; hayat basit ama zordu.
“En basit” olarak adlandırılmasına rağmen, bu atlıkarınca özellikle yakın hissediliyordu çünkü yakınlardaki işçi sınıfı topluluklarına hizmet ediyordu. Otuz altı ahşap at, çocuklar üzerlerine binerken ahşap bir pavyonun içinde dans ediyordu - kahkahalar ekonomik kasvet fısıltılarını bastırıyordu - ve ebeveynler uzun zamandır kayıp olan ışıkla parlayan gözlerle izliyordu.
Bu atlıkarıncalar Allan Herschell Company tarafından el yapımı olarak üretilmişti - gerçek birer sanat eseriydi - gerçekçi oyma atlar kırsal pazarları anımsatan bir sıcaklık yayıyor, cazibeleri insanları hayatın acılarından uzaklaştırabiliyordu. Johnson her zaman özgür kalmaları konusunda ısrar etti.
Ayrıca benzersiz bir kural koydu: Bir çöp kutusuna bir parça çöp atan her ziyaretçi, at sırtında neşeyle uçmanın tadını çıkarmak için ücretsiz olarak ata binebilirdi! Bu sadece parkları düzenli tutmakla kalmıyor, aynı zamanda çocuklara küçük davranışların büyük mutluluklar getirebileceğini öğretiyordu - zorlukların hayatlara gölge düşürdüğü zamanlarda - sanki nezaket yoluyla topluluk aidiyetini aydınlatıyormuş gibi.
Johnson'ın atlıkarıncaları eğlendirmenin ötesinde, mahalleleri birleştiren semboller haline geldi: işçiler fabrikalardaki molalarda bu atlıkarıncaların yanında kahkahalarını paylaştı; bağlar bu atlıkarıncaların etrafındaki neşeli anlarda daha da güçlendi.
C. Fred Johnson Park'taki (1923'te inşa edilmiştir) yetmiş iki heykele sahip atlıkarınca -bölgenin en büyükleri arasındadır- ve Ross Park'taki 19. yüzyıldan kalma bir başka atlıkarınca, durdukları her yerde eski dünyanın cazibesini yaymaktadır; insanların günlük hayatın yükünü kısa süreliğine unuttukları bir sığınaktır.
Johnson sık sık “Eğer bir şey sizi mutlu ediyorsa, onu hemen başkalarına aktarın” derdi. Bu atlıkarınca gezintileri onun mutluluğu özgürce paylaşma biçimini somutlaştırıyordu.
1992 yılında altısı da kültürel hazine olarak Ulusal Tarihi Yerler Siciline kaydedilmiştir.
George W. Johnson Park'ın yüzüncü yılı olan 1994'te atlıkarınca $192 bin dolara mal olan bir restorasyondan geçti; torunları 60. yıldönümü kutlamalarına katılarak yeniden doğuşuna tanıklık ettiler.
1999 yılına gelindiğinde -topluluğun bağışlarıyla- cam kapaklar bu hazineleri hava koşullarından korudu.
Bu çabalar, nesillerin zor zamanlarda ateşlenen umudu, o günlerde doğan direnç ve iyimserlikle sonsuza dek bağlantılı bu büyülü gezintiler aracılığıyla deneyimlemeye devam etmelerini sağladı.
Bölge sakini Rod Serling, bir reklam yöneticisinin kaybettiği çocukluk masumiyetini yeniden hatırlamasını anlatan Alacakaranlık Kuşağı bölümü “Walking Distance” için park gezintilerinden ilham aldı.
2011 yılında sanatçı Cortlandt Hull, Alacakaranlık Kuşağı temasından esinlenen sahneleri atlıkarınca panellerine resmederek bu eğlence alanının geçmişle günümüz arasında kusursuz bir köprü kurmasını sağlamıştır.
Bugün ziyaretçiler hala bu altı atlıkarınca arasında zıplayarak “Atlıkarıncaya Bindim” yazılı rozetler için değiştirilen kartları topluyor - Highland Park'taki domuzlar veya köpeklerle süslenmiş tuhaf hayvanlardan Endicott Park'taki fabrika günlerini yansıtan hikayelere kadar nesiller boyunca paylaşılan neşeyi simgeleyen bir hatıra - hepsi Johnson'ın vizyonunu yansıtıyor: Neşeli, kapsayıcı ve canlılık dolu bir toplum.
Büyük Buhran'ın zorlukları çoktan geride kaldı, ancak bu atlıkarıncalar en karanlık saatlerde bile nezaket ve neşenin her şeyi değiştirebileceğini hatırlatmaya devam ediyor.
Eski org melodilerini dinlerken ya da atların üzerinde gülen çocukları izlerken bir tanesinin önünde durmak, yüzyıl öncesinin yankılarını çağrıştırıyor; o sıcaklık hala devam ediyor.
Gölgeli depresyon gökyüzünün altında, bir zamanlar söylediği gibi, bu harika yolculuklarla Binghamton'u sonsuz bir ışıltıyla aydınlattı: “Mutluluğun paylaşılması gerekir.” Dönen atlarla çevrili bu topraklarda Binghamton, aziz atlıkarınca mirasının etrafında dönen her turda ebedi mutluluğu aktarmaya devam ediyor.
